خانه / نقد و بررسی / نقد و بررسی فیلم Disobedience (نافرمانی)

نقد و بررسی فیلم Disobedience (نافرمانی)

 

دیوید رونی – هالیوود ریپورتر – نمره: ۹ از ۱۰

با داشتن سه نقش آفرینی فوق العاده از سوی «ریچل ویژ»، «ریچل مک آدامز» و «الساندرو نیوولا» به عنوان سه راس یک مثلث عشقی محزون، این یک درام به شدت احساسی است که تاثیری شگرف دارد.

کوین جگرناث – پلی لیست – نمره: ۸٫۳ از ۱۰

زیبایی «نافرمانی»، که اگر در دستان اشتباهی قرار می‌گرفت می‌توانست منجر به زیادی احساسی شدن و تک بعدی شدن شود، را نمی‌توان زیادی بزرگ کرد.

جرد مبارک – فیلم استیج – نمره: ۸٫۳ از ۱۰

ماجرای «نافرمانی» یکی از نمونه‌های معتبر و صادقانه عاشقانه است که به خوبی نقش ترس و ناامنی را به تصویر می‌کشد.

پیتر بردشاو – گاردین – نمره: ۸ از ۱۰

این کار از لحاظ نفش افرینی قدرتمند و از لحاظ جلب رضایت مخاطب به شدت غنی است.

الن هانتر – اسکرین اینترنشنال – نمره: ۸ از ۱۰

سبک و سیاق بی تکلف و بی آلایش «للیو» مجال مناسبی را چه برای داستان و چه برای دو بازیگر اصلی فراهم می کند.

اندرو بارکر – ورایتی – نمره: ۸ از ۱۰

هیچ کدام از این شخصیت‌ها مرتب نیستند، ولی آن شور و اشتیاق هم چنین نیست، آن ایمان، و آن عشق هم چنین نیستند، و «للیو» مقابل تمامی فرصت‌هایی که ان‌ها را به آن درجه می‌توانسته برساند ایستاده است.

دیوید ارلیش – ایندی وایر – نمره: ۷٫۵ از ۱۰

«نافرمانی» یک درام زیبا، پریشان و باظرافت است که ما را با چند سوال سخت تنها می‌گذارد، کشمکش‌های میان زندگی که ما با آن متولد شده‌ایم و زندگی که دوست داریم خودمان برای خودمان برگزینیم.

اد گونزالز – اسلنت مگزین – نمره: ۷٫۵ از ۱۰

در انتها، «نافرمانی» بیشتر از آن که در مورد اطاعت یک فرد از جامعه اطرافش باشد، در مورد پذیرفتن دودل بودن است، گویی که یک نفر می‌خواهد از زندانی که در آن متولد شده بگریزد.

لیندزی بار – The Associated Press – نمره: ۷٫۵ از ۱۰

«ویژ» و «مک آدامز» در «نافرمانی» در اوج قرار دارند و در این فیلم حقیقتا خاص، جلوه‌هایی از هنر خود را به نمایش می‌گذارند که قبلا شاهد آن‌ها نبوده‌ایم. شاید در ظاهر «نافرمانی» برای همه ساخته نشده باشد، ولی چیزی که آن مشخص کرده آن را در نهایت تبدیل به اثری ارزشمند، و حتی تقریبا بزرگ می‌کند.

مانولا دارگیس – نیویورک تایمز – نمره: ۶ از ۱۰

کارگردان اثر یعنی «سباستین للیو» تنها به خاطر حساسیتی که به آثار زن محوری چون «گلوریا» اضافه کرده، به نظر گزینه مناسبی برای این فیلم بوده است. در حالی که به نظر می‌رسد «نافرمانی» هم چنان مواد اولیه‌ای را در اختیار فیلمساز قرار داده – احساسات زنانه در برابر جامعه مردسالار – ولی در نهایت آن موجب شکست فیلمساز می‌شود.


لينک منبع

درباره ی linkmaster110

همچنین ببینید

پرفروش‌ترین و کم‌فروش‌ترین فیلم‌های امسال هالیوود

سینمای جهان در سال ۲۰۱۸ با موفقیت در گیشه همراه بود. این موفقیت تنها در …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *